ŁUPIEŻ

Łupież -> polega na nadmiernym Złuszczaniu się naskórka owłosionej skóry.
Może występować sam jako dolegliwość lub jako objaw choroby łuszczycy, łojotoku, grzybicy
Co wywołuje łupież:
- składniki kosmetyków( szamponów, farb, płynów do trwałej ondulacji,)
- źle spłukiwane włosy
- woda nadmiernie chlorowana
- nadmierne przesuszenie lub przepocenie włosów
- zakażenie grzybem drożdżakowym Pityrosporum ovalei
- stosowanie takich samych przyborów do czesania i szczotkowania włosów co osoba zakażona ( w przypadku zakażenia grzybem drożdżakowym)

Łupież suchy- występowanie złuszczających białych płatków które odrywają się od skóry głowy i pokrywają cała powierzchnię owłosionej skóry głowy. Widoczne na włosach, szczotce  czy ubraniu

Jak leczyć:
- stosowanie specjalnych szamponów przeciwłupieżowych dobranych do odpowiedniego typu włosów
-stosowanie preparatów zewnętrznie złuszczających, które usuną nadmierna ilość łusek
- zmianę kosmetyków
-ograniczenie na pewien czas: lakierów, pianek, żeli, wosku
- zaprzestanie zabiegów chemicznych, do momentu aż dolegliwość ustanie
- mycie włosów w wodzie przegotowanej
- stosowanie płukanek o właściwościach odżywczych
-unikanie basenów z woda chlorowaną
- stosować dietę lekkostrawną- ograniczyć węglowodany i tłuszcze zwierzęce


Łupież tłusty - może powstać podczas okresu dojrzewania lub jako zjawisko towarzyszące łojotokowi. Dotyczy raczej mężczyzn niż kobiet. Powstaje z łupieżu suchego. Objawami są duże strupy ( powstałe przez nie odrywające się płaty ), swędzenie ( doprowadza do drapania czego skutkiem może być stan zapalny)

Jak leczyć:
- złuszczenie zmian chorobowych skóry
- nacierać oliwką salicylową( działa odkażająco i grzybobójczo, oliwka natłuszcza i zmiękcza skórę) którą zostawiamy na parę godzin a natsępnie delikatnie czeszemy grzebieniem o zaokrąglonych końcach
- stosować szampony pielęgnacyjne z wyciągiem z czarnej rzepy, szałwii lekarskiej, pokrzywy,
i szampony lecznicze zawierające siarkę czy sól pyrytionianu cynku
siarka-> ogranicza wydzielanie łoju i absorbuje go dzięki czemu usuwany jest przy spłukiwaniu piany wodą
- ograniczyć stosowanie kosmetyków z substancjami drażniącymi skórę

Łupież tłusty niewłaściwie leczony może doprowadzić  do łysienia łojotokowego

METALE CIĘŻKIE W ORGANIZMIE - wpływ na włosy i organizm

Włosy o wiele bardziej niż jakakolwiek inna cześć ciała ludzkiego zdradzają stan naszego zdrowia. Analiza składników mineralnych włosów to procedura coraz częściej stosowana przez lekarzy w celu zdiagnozowania przeróżnych schorzeń.

Takie składniki jak: żelazo, cynk, miedź i mangan-> metale odżywcze są niezbędne do życia.( MIKROELEMENTY) Gdy któregoś z nich brakuje przez wiele lat nasze ciało przestaje funkcjonować i zaczynają się choroby. Zaburzenia składu minerałów i ich większe niedobory są powodem między innymi: bóle głowy, zaburzenia pracy serca, obniżenie wydolności, bóle mięśni, depresje, skurcze mięśni łydek, alergie, zaburzenia metabolizmu.

Niedobór ŻELAZA-> na początku  przesuszenie, łamliwość następnie wypadanie (powstanie prześwitów) 
Niedobór uzupełni: czerwone mięso, tłuste ryby, zielone warzywa, suszone owoce. 
Ograniczmy picie kawy i herbaty-> utrudniają wchłanianie żelaza

Niedobór CYNKU-> prowadzi do masowego wypadania włosów, matowość i ich przesuszenie., cynk jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania mieszków włosowych i skóry
wpływa bezpośrednio na tworzenie się KERATYNY
reguluje pracę gruczołów łojowych
Niedobór uzupełnią: małże, ostrygi  wędzone i surowe, zarodki pszenne, wątroba wieprzowa, pieczeń wołowa, fasola, wątróbka kurza, migdały, chleb pełnoziarnisty żytni, węgorz, groszek zielony

Niedobór MIEDZI-> odbarwienie i wypadanie włosów
Niedobory uzupełni: kasza gryczana, czerwone mięso, zielone warzywa liściaste, wątroba, jajka, ryby, banany, soja

Niedobór MANGANU-> spowolnienie tempa wzrostu włosów
Niedobory uzupełnią: orzechy laskowe i włoskie, orzechy ziemne i migdały, ziarno słonecznika, szpinak, groch, ziemniaki.

 Poważne zagrożenie dla zdrowia stanowią też metale ciężkie: rtęć, ołów, kadm, tal, bar. Ich obecność w organizmie może prowadzić do pogorszenia stanu włosów ich zmatowienia, suchości, łamliwości i wypadania. Związki te wykrywane są w organizmie dzięki analizie włosa. 

_______________________________________________________________________________
 W chwili gdy badanie krwi i analiza moczu nie wykazują żadnych odchyleń od normy, włosy przyczyniają się do wyjaśnienia różnych zaburzeń stanu zdrowia. Rzeczywiście badanie krwi i moczu są niezastąpione, na dodatek wiele substancji wykrywalnych we krwi nie występują we włosach, na przykład cholesterol odpowiedzialny za niebezpieczne odkładanie się złogów tłuszczowych w naczyniach krwionośnych. Ale weźmy pod uwagę inny fakt – krew jest tkanką homeostatyczną, czyli skład krwi musi mieć pewne normy. W chwili gdy ilość pierwiastków zaczyna w niej dramatycznie spadać, zostają one pobierane z innych narządów w taki sposób, aby znalazły się we krwi, dlatego też badanie krwi nie oddaje pełnego obrazu stanu naszego zdrowia.Poza tym pierwiastki we włosach mają większe stężenie niż we krwi, średnio 50 razy większe, na przykład wapnia we włosach jest 200 razy więcej niż we krwi, a magnezu 30 razy. Stwierdzono, że u ludzi żyjących w ciągłym stresie, pomimo, że jedzą regularne posiłki, mają obniżony poziom pierwiastków o 33%.

Jeśli zależy Ci na zbadaniu poziomu składników mineralnych, pierwiastków śladowych i substancji trujących w organizmie, to analiza włosów przewyższa skutecznością badanie krwi i moczu:

Krew wykazuje tylko obecność trucizny w samej krwi. Jeżeli trucizny zostały zmagazynowane w poszczególnych narządach, nie można ich odkryć ani we krwi, ani w moczu. We włosach odnajdziemy nawet najmniejsze stężenie trucizny.
Zawartość składników mineralnych we krwi często wykazuje dzienne wahania. We włosach zawartość ta jest bardziej stała.
Stężenie pierwiastków śladowych we włosach jest znacznie wyższa niż we krwi i przez to łatwiejsze do określenia.
Dzięki zastosowaniu „spektometrii emisji atomowej” można wykryć substancję w śladowych ilościach - wielkości główki od szpilki rozpuszczonej w wodzie basenu.


ZALETY BADANIA:
Bezinwazyjna, bezbolesna metoda oceny odżywienia organizmu na poziomie komórkowym. Dowiadujemy się jak pracuje:

układ hormonalny: tarczyca, nadnercza
układ nerwowy: jak radzimy sobie ze stresem
układ pokarmowy: wątroba, trzustka, śledziono
typ metaboliczny: szybki, wolny, odkrywane jest środowisko metaboliczne komórki, które jest nieosiągalne do oceny poprzez inne badanie
badanie informuje nas o tendencjach chorobowych, które mogą zaistnieć z tytułu tego, że nie dbamy o zdrowie
pozwala uchronić się od przewlekłych chorób, które zaczynają się rozwijać w naszej komórce
badanie APW to profilaktyka zdrowia najwyższej jakości !


WYKORZYSTUJEMY TĄ METODĘ PRZY:
rehabilitacji, schorzeniach kostno-stawowych
objawach przewlekłego zmęczenia
planowania ciąży i jej przebiegu
zaburzeniach hormonalnych
doborze właściwej diety i suplementacji dla sportowców
wspomaganiu leczenia poprzez suplementację witaminowo-mineralną przynosząc szybciej oczekiwane efekty zdrowienia.


OPIS WYKONANIA ANALIZY:
pobieramy 300-400 mg włosów wycinając w tyłu głowy na długość 3-4 cm licząc od skóry głowy
wycinamy w kilku miejscach po kilka kosmków, aby nie zdeformować fryzury
jeżeli włosy są na za krótkie należy odczekać 2 tygodnie od momentu odrostu włosów
włosy nie mogą być farbowane
włosy muszą być wycinane ostrymi nożyczkami

 WYNIK ANALIZY:
wyniki analizy pierwiastkowej są gotowe wciągu 3 tygodni od wysłania próbki
pacjent otrzymuje wyniki z opisem przemiany mineralnej ze wskazaniami tendencji
chorobowych oraz sugestie dietetyczne wraz z suplementacją witaminowo-mineralną.

______________________________________________________________________


METALE CIĘŻKIE W ORGANIZMIE

NIEZBĘDNE:
Żelazo (Fe) jest stałym i niezbędnym składnikiem organizmu zwierzęcego i ludzkiego.
Służy do syntezy hemoglobiny krwi i mioglobiny mięśni.
Dzienne zapotrzebowanie żelaza pokrywane jest w pokarmach.
Niedobór - zaburzenia chorobowe (anemia), które leczy się podawaniem soli żelaza jako leku.
Żelazo znajduje się we wszystkich narządach i tkankach, a jego największe ilości magazynowane są w wątrobie i śledzionie.
Sole żelaza przyjmowane doustnie nie powodują zatruć, ale mogą dawać objawy uboczne takie jak zaparcia czy wymioty.

Cynk (Zn) w organizmie odgrywa ważną rolę jako składnik wielu enzymów i hormonów.
Gromadzi się w wątrobie, trzustce i na powierzchni czerwonych ciałek krwi.
W lecznictwie tlenek cynku stosowany jest jako lek ściągający i bakteriobójczy.
Objawami zatrucia cynkiem jest: uszkodzenie błony śluzowej jamy nosowo – gardłowej i dolnych odcinków układu oddechowego oraz zmiany martwicze w ścianach żołądka, dwunastnicy i jelit.
Wzmacnia odporność i łagodzi objawy chorób antyimmunologicznych.
Poprawia sprawność intelektualną, wspomaga leczenie depresji i schizofrenii.
Chroni plamkę żółta oka przed zwyrodnieniem i uczucie dzwonienia w uszach.
Wpływa korzystnie na płodność, reguluje miesiączki, przeciwdziała chorobom prostaty
Wspomaga leczenie niedoczynności tarczycy i cukrzycy.
Chroni komórki przed wolnymi rodnikami.
Przyspiesza gojenie się ran, łagodzi podrażnienia skóry, jest skuteczny w leczeniu trądziku, poparzeń, łuszczycy.

Miedź (Cu)– pierwiastek niezbędny dla żywego ustroju, bowiem spełnia ważną rolę w syntezie hemoglobiny.
Niewielka ilość miedzi znajduje się w wątrobie, śledzionie, nerkach, płucach i krwi.
Zatrucia śmiertelne zdarzają się niezmiernie rzadko, a szybkie występowanie gwałtownych wymiotów usuwa większą część wprowadzonej trucizny. Przejściowe zatrucia mogą wystąpić po spożyciu owoców niewłaściwie spryskanych miedziowym środkiem owadobójczym lub też konserwowanych artykułów spożywczych zawierających dodatek nadmiernych ilości siarczanu miedziowego

Mangan (Mn) – należy do pierwiastków niezbędnych dla żywego ustroju.
Spełnia rolę przenośnika tlenu w procesach oksydoredukcyjnych tkanek.
W lecznictwie stosuje się nadmanganian potasu jako środek odkażający do przemywania ran.  W słabszych roztworach bywa stosowany do płukania żołądka przy zatruciach substancjami łatwo ulegającymi utlenieniu.
Zatrucia manganem występują tylko przy większych stężeniach par lub dymu. Charakterystyczne objawy to uczucie zmęczenia, osłabienia, senność, objawy parkinsono podobne jak drżenie kończyn, maskowaty wyraz twarzy i trudności w chodzeniu. W dalszym ciągu następuje wypadanie włosów i rozchwianie się zębów
- Mangan wspomaga wytwarzanie hormonów śledziony
- niezbędny  w przemianie białkowej, tłuszczowej, węglowodanowej
-Jest ważnym składnikiem krwi i kości
- Odżywia nerwy i mózg
- Jest współodpowiedzialny w sferze aktywności płciowej

 Kobalt (Co) - jest pierwiastkiem niezbędnym do życia ustroju jako czynnik przeciw anemiczny wchodzący w skład cząsteczki witaminy B12 „kobalaminy”.
Drażni szpik kostny powodując jego przerost, a w następstwie znaczny wzrost liczby krwinek czerwonych. W tkankach i narządach kobalt gromadzi się w niewielkich ilościach. Powoduje odczyny uczuleniowe, a przy ostrym zatruciu porażenie układu nerwowego i drgawki. Przy zatruciu przewlekłym obserwuje się opóźnienie wzrostu i wagi ciała oraz powiększenie tarczycy związane z niedoczynnością tego gruczołu .

_________________________________________________________________________
TRUJĄCE
Rtęć (Hg)–  W przyrodzie występuje rzadko i w niewielkiej ilości.
Jest stosowana w termometrach, barometrach, manometrach, pompach dyfuzyjnych, do wyrobu lamp kwarcowych.
Sole rtęci i jej związki organiczne mają działanie bakteriobójcze i są stosowane w lecznictwie do odkażania narzędzi chirurgicznych i nieuszkodzonej skóry.
Wewnętrznie jest stosowna w niektórych schorzeniach nerek. Ale ze względu na jej znaczną toksyczność obowiązuje ścisłe dawkowanie.
Rtęć w stanie ciekłym jes szkodliwa.
Powoduje chorobę Minamata która pierwszy raz wystąpiła w Japonii nad zatoką Minamata. Wtedy to ok. 200 osób zmarło na zatrucie związkami rtęci zawartymi w rybach. Rtęć znalazła się tam z powodu fabryki, która odprowadzała je bezpośrednio do wody.
Opary rtęci mogą spowodować silne zatrucie a nawet śmierć.
Ze względu na dużą zawartość promieniowania nadfioletowego w emitowanym świetle są one stosowane jako lampy bakteriobójcze w pomieszczeniach w których wymagana jest całkowita sterylność (laboratoria, nawiewy laminarne w których sporządza się krople oczne, pracownie do sporządzania płynów infuzyjnych). Dawniej rtęć w postaci chlorku stosowana była w lecznictwie weterynaryjnym jako środek przeczyszczający. Jednak jako silna trucizna obecnie nie jest już stosowana.
W organizmie żywym wywołuje silne pobudzenie, drżenie mięśniowe, zaburzenia widzenia, słuchu i mowy, uszkodzenie nerek, a w ciężkich zatruciach śpiączkę i w konsekwencji śmierć

Ołów (Pb).  najwięcej w otoczeniu (spaliny)
Wszystkie związki ołowiu są trujące.
Ołów jest składnikiem stopów łożyskowych i czcionkowych oraz stopów do lutowania.
Z ołowiu wykonywane są także: płyty akumulatorowe, aparatura do produkcji kwasu siarkowego, odpływowe rury kanalizacyjne, osłony kabli elektrycznych, śrut, elementy pocisków.
Arkusze ołowiane umieszczone w konstrukcji dużych budynków chronią przed wibracjami i hałasem. Związki ołowiu służą do wyrobu farb antykorozyjnych i malarskich, pigmentów i zapraw - obecnie coraz rzadziej ze względu na szkodliwe własności tych związków.
Tlenki ołowiu są składnikiem wyrobów szklanych., kauczuków polisiarczkowych (jako środek utwardzający). Tetraetyloołów Pb(C2H5)4 oraz tetrametyloołów Pb(CH3)4 są używane jako środki przeciwstukowe w benzynach silnikowych.
Wszystkie związki ołowiu są trujące.
Najczęściej spotykaną chorobą jest ołowica.
Jest to przewlekłe zatrucie ołowiem i jego solami występujące u pracowników drukarń, fabryk akumulatorów i fabryk farb ołowiowych.
Zatrucia ostre są rzadko spotykane.
Zatrucia przewlekłe dotyczą głównie układu pokarmowego i nerwowego.
Główne objawy to znużenie, zmęczenie, porażenie mięśni, szara obwódka wokół zębów, kolka ołowicza. Jednocześnie występuje białkomocz, krwiomocz oraz zaburzenia mózgowe.
 Leczenie jest głównie szpitalne i polega na podawaniu odtrutek i wysokich dawek witaminy B1 i B12. Jednak najważniejsze znaczenie ma odpowiednia higiena pracy i właściwe odżywianie.

Kadm (Cd) otrzymuje się jako produkt uboczny w hutach cynku, podczas redukcji prażonej rudy i rozdzielania przez frakcyjną destylację.
W związkach chemicznych występuje na drugim stopniu utlenienia, jest metalem nieszlachetnym, na powietrzu pokrywa się warstewką tlenku, ulega łatwo działaniu kwasów.
Metaliczny kadm znajduje zastosowanie w produkcji stopów, do sporządzania powłok ochronnych (kadmowanie) i do produkcji akumulatorów.
Siarczek kadmu CdS oraz selenek kadmu CdSe stosuje się jako pigmenty do celów artystycznych (żółcień kadmowa, oranż kadmowy).
Kadm nie posiada zastosowania w lecznictwie.
Jednak zatrucia nim, jego parami lub dymem występują głównie w przemyśle.
Wchłanianie dymów tlenku kadmu następuje przez drogi oddechowe.
Nie mają one charakterystycznego zapachu ani drażniącego działania i dlatego łatwo mogą być wchłonięte ilości niebezpieczne dla człowieka.
Główne objawy zatrucia to suchość w gardle, ból głowy, duszności, niewydolność krążenia i podwyższona ciepłota ciała.
Z przewodu pokarmowego wchłania się on bardzo szybko i kumuluje się głównie w wątrobie i w nerkach . Objawy zatrucia występują po 4 –5 godzinach i charakteryzują się ślinotokiem, uporczywymi wymiotami, silnymi biegunkami i bólami brzucha.
Zatrucie przewlekłe rozwija się powoli i przez pierwszy rok przebiega zwykle bezobjawowo.
Dopiero po 5 latach pojawiają się bóle mięśniowi-stawowe, duszności, uszkodzenia nerek, zmiany w płucach i układzie kostnym].

Tal (Ta) przyrodzie występuje w niewielkich ilościach w minerałach zawierających cynk, ołów, żelazo, miedź i chrom.
Związki talu są silnie toksyczne.
Z fluorem, fluorowodorem, kwasem solnym, azotowym i siarkowym reaguje już w temperaturze pokojowej. Silnie ogrzany wchodzi w reakcje z siarką i parą wodną.
Jest odporny na działanie wodoru, azotu, dwutlenku węgla i alkaliów.
Tal znajduje zastosowanie jako składnik stopów, szkieł optycznych, elementów półprzewodnikowych, katalizatorów, związków akrylowo-talowych (używanych w syntezach organicznych), pestycydów (głównie środków gryzoniobójczych), termometrów.
Dawniej stosowano octan talawy jako środek hamujący pocenie się
U gruźlików oraz siarczan talawy w kremach depilacyjnych.
Tal jest bardzo rozpowszechniony w przyrodzie i w małych ilościach znajduje się zarówno w organizmach zwierzęcych jak i roślinnych.
Sole talu są łatwo wchłaniane przez drogi oddechowe, przewód pokarmowy i przez skórę.
Kumuluje się w organizmie, zwłaszcza w wątrobie, mózgu i włosach.
Są bardzo silną trucizną.
Charakterystyczny dla zatruć talem jest brak wyraźnych objawów w początkowym okresie. Występują jedynie nudności i uczucie palącego pragnienia. W dalszym etapie rozwijają się i stopniowo narastają takie objawy jak: przyspieszenie akcji serca, wzrost ciśnienia tętniczego krwi, rozszerzenie źrenic, zanik czucia i odruchów w kończynach dolnych.
W moczu pojawia się białko a na dziąsłach powstaje ciemny rąbek z osadzającego się siarczku talowego. Charakterystycznym objawem zatrucia jest pojawienie się czarnych złogów barwnika w korzeniach włosów. Włosy ulegają wypadaniu a na paznokciach pojawiają się białe poprzeczne prążki.
 Leczenie zazwyczaj szpitalne – podawanie środków powodujących wymioty, oraz kroplówki z tiosiarczanu sodowego.

Bar (Ba). Rozpuszczalne związki baru są truciznami.
Siarczan(VI) baru znajduje zastosowanie do produkcji białej farby (litopon) oraz jako materiał kontrastowy w diagnostyce medycznej przewodu pokarmowego.
Bar działa trująco głównie po dostaniu się do ustroju przez przewód pokarmowy.
Jest typową trucizną mięśniową wywołującą silne skurcze mięśni gładkich narządów wewnętrznych. Początkowo działa pobudzająco, a następnie porażająco na układ nerwowy. Wywołuje silny skurcz jelit, krwawe biegunki i wymioty.
Skurcze mięśni oskrzelowych powodują wystąpienie dychawicy oskrzelowej, a śmierć następuje wskutek porażenia ośrodka oddechowego.


Badanie krwi jest zwykle wykonywane, aby wykryć ołów, rtęć, kadm, i toksyczność aluminium. Może być również wykonane w celu wykrycia przyczyny ostrego zatrucia arsenem. Jednakże po zatruciu, arsen znika z krwi bardzo szybko, dlatego w tym przypadku badanie krwi może okazać się bezcelowe.
Wiarygodniejsze byłoby badanie moczu, który przechowuje informacje o zawartości metali ciężkich przez kilka dni.
 Jednak najskuteczniejsza w tym przypadku okazuje się analiza pierwiastkowa włosów, która umożliwia wykrycie obecności szkodliwych pierwiastków, na które nasz organizm był wystawiony przez ostatnie kilka miesięcy!

ŁUSZCZYCA

Wielu specjalistów przychyla się do zdania, że łuszczyca jest tzw. chorobą z autoagresji. Znaczy to tyle, że organizm z niewiadomego powodu zaczyna atakować własne tkanki i niszczy je.
W normalnie funkcjonującej skórze proces powstawania i złuszczania komórek trwa 26-28 dni.
W łuszczycy prawdopodobnie układ odpornościowy wysyła mylne sygnały, które przyspieszają ten proces, skracając go do ok. 4 dni – nowe komórki dojrzewają za szybko, a stare nie nadążają się złuszczać. Efekt jest taki, że naskórek osób z łuszczycą jest o wiele grubszy niż u osób zdrowych i na głowie powstaje gruba warstwa martwych komórek. Zwykle wygląda to jak plackowate, zaróżowione miejsca pokryte łuską.

Warto wiedzieć, że zwiastunem łuszczycy głowy nie jest wypadanie włosów. Dzieje się tak, ponieważ cebulki włosowe znajdują się bardzo głęboko, natomiast zmiany chorobowe dotyczą wyłącznie naskórka. Trzeba jednak wiedzieć, że w związku z tym, iż łuszczyca skóry głowy nierzadko powoduje swędzenie, co wyzwala reakcję drapania. To zaś może sprawić, że cebulki staną się słabsze, a włosy wypadną.

Łuszczyca głowy zwana inaczej erytrodermią obejmuje skórę owłosioną, a więc może się również przenosić na obszar całego ciała. Może również dotknąć stawy, czy płytkę paznokciową.
Na szczęście łuszczyca głowy nie jest chorobą zakaźną. Nie można się nią zarazić ani przez podanie ręki, ani całowanie, ani używanie tych samych ręczników, czy sypianie w jednym łóżku z osoba chorą.

Skad łuszczyca na głowie?:
-skłonność do łuszczycy można odziedziczyć.
-infekcje (grzybicze, wirusowe, bakteryjne),
- mechaniczne urazy skóry (oparzenia, zadrapania, chirurgiczne blizny),
 -nadużywanie alkoholu,
 -przedłużające się sytuacje stresowe,
-zażywanie wybranych grup leków (antymalarycznych, antydepresyjnych, beta-blokerów).
 -zaburzenia w funkcjonowaniu limfocytów T – „składników” układu odpornościowego.
 Pojawienie się tych czynników (chociażby kilku z nich) powoduje, iż dochodzi do zmian w funkcjonowaniu keratynocytów oraz fibroblastów.

_________________________________________________________________
Dieta może mieć wpływ na przebieg choroby, choć u różnych osób różnie to wygląda, dlatego trzeba przede wszystkim bacznie obserwować rekcje organizmu i eliminować z diety te produkty, które zaostrzają przebieg choroby.
Wielu lekarzy zaleca unikanie alkoholu, ostrych przypraw, kawy, czekolady, czy tłuszczów zwierzęcych. Zalecają natomiast jedzenie tłustych ryb morskich, gdyż wpływają one korzystnie na skórę.

LECZENIE
Z choroby łuszczycowej nie można wyleczyć się całkowicie, można natomiast wydłużać czas ustępowania objawów. Kiedy jednak zadziałają czynniki sprzyjające powstawaniu choroby, zmiany mogą się pojawić.

Pierwszym etapem leczenia jest łagodzenie zmian miejscowych, ale do terapii wprowadza się także leki doustne. Kuracje rozpoczyna się od zdjęcia łuski. Skórę głowy smaruje się tzw. preparatami keratolicznymi z kwasem salicylowym i mlekowym. Następnie stosuje się maści kortykosteroidowi, cygnolinę, dziegcie oraz pochodne witaminy D – środki te działają przeciwzapalnie. Czasem trzeba zażywać leki działające na układ odpornościowy lub pochodne witaminy A. skuteczna jest też fototerapia, czyli naświetlanie skóry głowy promieniami UVA i UVB. Najczęściej potrzeba około 20 zabiegów powtarzanych 2-3 razy w tygodniu. Naświetlanie trawa kilka minut. Do tej terapii należy podchodzić ostrożnie, bo leki działają toksycznie na wątrobę. Dodatkowo powinno się często natłuszczać skórę głowy, choć chorzy stosują to rzadko, gdyż widok nie jest zbyt estetyczny – tzw. tłuste włosy.

ŁOJOTOKOWE ZAPALENIE SKÓRY GŁOWY

Łojotokowe zapalenie skóry jest chorobą przewlekłą i niestety najczęściej ją tylko zaleczamy. Ale nie jest to choroba zaraźliwa. Powstaje ona u osób z nadczynnością gruczołów łojowych. Ważną rolę w powstaniu choroby odgrywają drożdżaki, które stanowią florę fizjologiczną na naszej skórze. W leczeniu stosujemy najczęściej leki przeciwgrzybicze i przeciwzapalne. Należy unikać preparatów zawierających sterydy. Bardzo dobre efekty daje doustna terapia przeciwgrzybicza - metodą pulsową. Wiele chorób ogólnoustrojowych może nasilać łojotokowe zapalenie skóry, np. niedoczynność i nadczynność tarczycy, zaburzenia odporności, leczenie immunosupresyjne.

1. Przyczyny łojotoku
Łojotok pojawia się, ponieważ skóra produkuję nadmierną ilość łoju skórnego. Uważa się, że choroba ma podłoże genetyczne, dlatego ryzyko choroby wzrasta, jeśli w rodzinie są chorzy. Często sugeruje się, że nadmierna produkcja łoju jest reakcją alergiczną skóry na drożdże (malassezia) lub bakterie. Nie zostało to jednak potwierdzone badaniami.

Jednym z najstarszych sposobów leczenia łojotoku jest kąpiel i płukanki z kwiatu dziurawca

Inne czynniki, które mogą przyczynić się do pojawienia łojotoku, to:
-sytuacje stresowe,
-warunki pogodowe,
-tłusta cera,
-nieprawidłowa higiena skóry, na przykład zbyt rzadkie mycie głowy,
-stosowanie kosmetyków do pielęgnacji skóry, które zawierają podrażniający alkohol,
-choroby skóry, np. trądzik,
-nadwaga i otyłość,
-choroby neurologiczne – choroba Parkinsona, urazy głowy, udar,
-zakażenie wirusem HIV.

2. Objawy łojotoku
Objawy łojotokowego zapalenia skóry mogą się pojawić w wielu miejscach. Zazwyczaj powstają tam, gdzie skóra produkuje więcej sebum. Części ciała, które są najczęściej zaatakowane schorzeniem, to:

skóra głowy,
czoło,
powieki,
okolice nosa,
okolice ust,
okolice uszu,
fałdy skórne na ciele.
Łojotok u dzieci, pomimo iż wygląda nieestetycznie, nie jest groźnym schorzeniem. Uważa się, że nie jest to reakcja alergiczna rozwijającego się organizmu. Skóra na głowie dziecka łuszczy się, płaty są grube, żółte lub brązowe. Skóra zmieniona chorobowo może pojawić się także na powiekach, uszach, wokół nosa i w pachwinach. Ciemieniucha może powodować u niemowlaka swędzenie. Jeśli dziecko będzie się drapało, może dojść do powiększenia stanu zapalnego oraz może wystąpić krwawienie. Ciemieniucha pojawia się u niemowlaków i u starszych dzieci do lat 3.

Objawy łojotokowego zapalenia skóry, to:
-zmiany skórne,
-okolice ciała błyszczące się od sebum,
-łuszczenie skóry,
-swędzenie – intensywniejsze, jeśli skóra jest zainfekowana,
-delikatne zaczerwienienie,
-utrata włosów.

3. Leczenie łojotoku
Łojotok może zostać złagodzony szamponami zakupionymi w aptece lub w drogeriach. Zalecane jest częste mycie głowy, najlepiej codziennie. Należy pamiętać, że szampon na łojotok musi zostać dokładnie spłukany. Aktywne składniki takich szamponów to m.in. kwas salicylowy, cynk, selen, ketokonazol (lek przeciwgrzybiczy). Preparaty zawierające selen, ketokonazol, kortykosteroidy mogą być stosowane w cięższych przypadkach. Podczas mycia skóry głowy szamponem na łojotok, podziel włosy na kilka części, nałóż na jeden fragment skóry i chwilę masuj. Preparaty stosowane na skórę twarzy lub klatkę piersiową powinny być stosowane dwa razy dziennie. Należy unikać agresywnie działających kosmetyków, które dodatkowo wzmogą produkcję łoju.

Obserwuje się pozytywne działanie promieni słonecznych na łojotok skóry, więc latem ludzie cierpiący na tę dolegliwość mogą spodziewać się znacznej poprawy stanu skóry, szczególnie jeśli dużo czasu spędzają na zewnątrz.Leczenie łojotoku może także wspomóc odpowiednia dieta - bogata w cynk, kompleks witamin B, witaminy A i E.

Łojotok nie jest zaraźliwy i nie jest zawsze oznaką braku odpowiedniej higieny. Diagnoza jest stawiana na podstawie obserwacji fragmentów skóry. Łojotok jest chorobą chroniczną, nie da się jej całkowicie wyleczyć, można jedynie kontrolować objawy. W przypadku choroby zalecana jest konsultacja z dermatologiem.